“ဆရာမ.... ဆရာမ.... “ေမာ်” ဆုိတဲ့ စာလုံးမှာပါတဲ့ (ေရးချေရှ့ထုိး) က ဒီလိုမျိုး - ာ်၊ “ေပါ်” ဆုိတဲ့စာလုံးမှာပါတဲ့ (ေရးချေရှ့ထုိး) က ဒီလိုမျိုး - ါ် .... (ေရးချေရှ့ထုိး)ချင်း အတူတူ ဘာလို့ပုံစံနှစ်မျိုးြဖစ်ေနတာလဲဟင်....။”
ဒါကေတာ့ တနဂင်္ေနွေန့ေတွတုိင်းမှာ လုပ်အားေပး အေနနဲ့ ြမန်မာစာ သင်ပုန်းြကီးဖတ်စာ သွားသင်ေပးေနတဲ့ ဘုန်းြကီးေကျာင်းက ကျွန်မရဲ့ တပည့်ေလးတစ်ေယာက်က ကျွန်မကုိ ေမးလိုက်တဲ့ ေမးခွန်းေလးပါ။ ကျွန်မအေနနဲ့ ြပန်လည်ေြဖဆုိဖို့ရာ အေတာ်ကုိ ေဘးကျပ်နံကျပ် ြဖစ််ခဲ့တဲ့ ေမးခွန်းဆုိလည်း မမှားဘူးေပါ့။
အခုဒီဘုန်းြကီးေကျာင်းက ကေလးေတွထဲမှာဆုိရင် အေဖ၊ အေမက ြမန်မာေတွ ြဖစ်ေသာ်ြငားလည်း အေြခအေနအရ ဒီနုိင်ငံမှာ ေမွးဖွားြကီးြပင်းလာခဲ့ရြပီး ြမန်မာစာကုိ ေကာင်းစွာသင်ယူခွင့်မရတဲ့ ကေလးေတွ၊ ြမန်မာြပည်မှာ ေမွးဖွားခဲ့ေပမယ့်လည်း မိဘေတွရဲ့ အလုပ်အကုိင် အေြခအေနေတွအရ ဒီနုိင်ငံကုိ ေြပာင်းေရွှ့ ြကီးြပင်းလာခဲ့ရြပီး ြမန်မာစာကုိ ေမ့သွားြကတဲ့ ကေလးေတွ စသည်ြဖင့်ေပါ့ေလ အမျိုးမျိုး ရှိြကပါတယ်။
ကျွန်မ အဲဒီဘုန်းြကီးေကျာင်းက စာသင်ခန်းေလးကုိ ပထမဆုံးအေနနဲ့ စေရာက်သွားတဲ့ေန့မှာပဲ သတိထားလိုက်မိတာတစ်ခုက တစ်ချို့ကေလးေတွဟာ Singlish ကုိေတာ့ မွှတ်ေနေအာင် ေြပာတတ်ြကြပီး ြမန်မာစာ၊ ြမန်မာစကားကုိ အဆင်ေြပေြပ၊ အချိုးကျကျ ေြပာတတ်ဖုိ့ရာကျေတာ့ မနည်းကုိ အားယူေြပာဆုိေနြကရတာကုိပါပဲ။
အဲဒီမှာတင်ပဲ ကျွန်မစိတ်ထဲမှာ သူတုိ့ေလးေတွကုိ ြမန်မာစာနဲ့ ေရးထားတဲ့ စာေပေတွကို ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် သိေစချင်၊ ဖတ်တတ်ေစချင်တဲ့စိတ်ေတွ တဖွားဖွားြဖစ်ေပါ်လာမိပါတယ်။ အေြခအေနေတွက ဘယ်လိုေတွပဲ ြဖစ်ေနြဖစ်ေနေပါ့ေနာ်။ ြမန်မာကေလးငယ်ေလးေတွကုိ ြမန်မာြပည်အေြကာင်းကုိ သိေစချင်တယ်။ ြမန်မာ့ဓေလ့ထုံးစံေတွကုိ နားလည်ေစချင်တယ်။ ြမန်မာ့ေြမ ြမန်မာ့ေရကုိ ချစ်တတ်ေစချင်လာတယ်။
ဒါ့အြပင် ကျွန်မဆက်ေတွးမိတာေတွက ဒီကေလးေလးေတွ စိတ်၀င်စားေနြကတဲ့ စာအုပ်စာေပ၊ ကာတွန်းဇာတ်ေကာင်ေတွ အေြကာင်း။ အခုဆုိရင် သူတုိ့အေနနဲ့ ေကာင်းေကာင်းသိတာက စပုိက်ဒါမန်း (Spiderman)၊ ဘက်တ်မန်း (Batman)၊ တွမ်နဲ့ ဂျယ်ရီ (Tom & Jerry)၊ တိွတီ (Tweety)၊ ဂါးဖီးလ်(Garfield)၊ ဖန်တန် (The Phantom)၊ Donald Duck စသည် စသည်တုိ့ေပါ့ေလ။ ကျွန်မက သူ့တုိ့ကုိ သူတုိ့အခုသိေနတဲ့ ဇာတ်ေကာင်ေတွတင်မကဘူး၊ သိပ်ချစ်စရာေကာင်းတဲ့ ြမန်မာ့ကေလးကာတွန်း ဇာတ်ေကာင်ေလးေတွရှိတယ် ဆုိတဲ့အေြကာင်းကုိပါ သိေစချင်တာ။
ကျွန်မတုိ့ ငယ်ငယ်တုန်းက အရမ်းကုိ နှစ်သက်စွဲလမ်းခဲ့တဲ့ ေရွှေသွး၊ မုိးေသာက်ပန်း၊ ေတဇ အစရှိတဲ့ ကေလးဂျာနယ် စာေစာင်ေတွထဲက ကျွန်မ အခုထိမေမ့ေသးတဲ့့ ကာတွန်း ဇာတ်လိုက်ေလးေတွြဖစ်တဲ့ နုံအအ ထုံေပေပနုိင်လွန်းတဲ့ “ေကျာ်ထွဏ်း”ရဲ့ ၀တုတ်တုတ် ဇာတ်လုိက် “ေမာင်ရုိး”နဲ့ “စမ်းေချာင်းကုိကုိေအာင်”ရဲ့ ပိန်ေညာင်ေညာင် ဇာတ်လိုက် “ေမာင်န”တုိ့၊ “သူရ”ရဲ့ “ဘယ်ေကျာ်”နဲ့ “မင်းေဇာ်”ရဲ့ လှျာထုိးဦးထုပ်ေလး ေဆာင်းထားတဲ့ “ဘုိဘုိ”တုိ့၊ “ေြမဇာ”ရဲ့ ေခါင်းေပါ်မှာ ဆံပင်ေမွှးေလး တစ်ပင်တည်း ေထာင်ေနတဲ့ “စိန်ေမျာက်ေမျာက်”၊ အြမဲတမ်း စွပ်ကျယ်အကျင်္ီကုိ ပုခုံးတစ်ဖက်ကျေအာင် ၀တ်ထားတတ်ြကြပီး မျက်မှန် ေလးေထာင့်ထူထူြကီးေတွကုိ တပ်ထားြကတဲ့ “တင်ေအာင်နီ”ရဲ့ “ြပာဂေလာင်နဲ့ ြပာလေချာင်”ညီအစ်ကုိတုိ့၊ “ေဆွမင်း(ဓနုြဖူ)”ရဲ့ “တွတ်ပီနဲ့ဗုိက်ကေလး”တုိ့ အဲဒီဇာတ်ေကာင်ေတွကုိေရာ သူတုိ့ေလးေတွနဲ့ ရင်းနှီးေစချင်လိုက်တာ။
ဒါတင်မဟုတ်ေသးပါဘူး။ ဒီလိုနဲ့ သူတုိ့ေလးေတွ တစတစ ြကီးြပင်းလာြပီဆုိိရင်ေရာ။ ြမန်မာ့သမုိင်းဆိုတာကုိေရာ သူတုိ့ စိတ်၀င်တစားရှိပါ့လား။ ြမန်မာနုိင်ငံေတာ်ြကီးကုိ ဘယ်သူေတွက ဘယ်လုိ ေသွးေတွ ေချွးေတွနဲ့ တည်ေထာင်ခဲ့ရသလဲ ဆုိတာမျိုးကုိေပါ့။ ပထမြမန်မာနုိင်ငံေတာ်ြကီးကုိ စတင်တည်ေထာင်ခဲ့သူ “အေနာ်ရထာမင်းတရားြကီး”၊ ဒုတိယနုိင်ငံေတာ်ကုိ တည်ေထာင်သူ “ဘုရင့်ေနာင်”၊ တတိယနုိင်ငံကုိ တည်ေထာင်သူ “အေလာင်းမင်းတရားြကီး ဦးေအာင်ေဇယျ” စသူတုိ့အြပင် ေနာက်ဆုံး ကျွန်မတုိ့ တုိင်းြပည််အတွက် အသက်စွန့်သွားခဲ့တဲ့ ကျွန်မတုိ့ သိပ်ကုိ ြကည်ညိုေလးစားရတဲ့ အာဇာနည် ေခါင်းေဆာင်ြကီး “ဗုိလ်ချုပ်ေအာင်ဆန်း”။ ဒီသူေတွအေြကာင်းကုိ သိဖို့ေနေနသာသာ ဒီနာမည်ေတွကုိ သူတုိ့ ြကားေတာင်မှ ြကားဖူးြကရဲ့လား။ သူတုိ့ရဲ့ မိဘေတွကေရာ ကေလးေတွကုိ ြမန်မာ့သမုိင်းေြကာင်းေတွကုိ တခုတ်တရ ေြပာြပြကဖို့ သတိရပါ့မလား။
သမိုင်းဆုိတာက အလှမ်းေ၀းပါေသးတယ်ေလ။ စာေပေတွနဲ့ ပတ်သက်လို့ စဉ်းစားြကည့်ရင်ေရာ။ သူတုိ့ေလးေတွ အေနနဲ့ ကဗျာ၊ ြပဇာတ်၊ ၀တ္ထုဇာတ်လမ်းစတဲ့ အြပင်စာေပေတွကို ဖတ်ရှုတတ်လာြကြပီဆုိရင် ရာဘင်တရာ နတ်တဂုိး (Rabindranath Tagore)၊ ရှိတ်စပီးယား (Shakespeare)၊ မတ်တွိန်း (Mark Twain)၊ ေအာ်စကာ၀ုိင်း (Oscar Wilde)၊ လီယုိေတာ်စတိွုင်း (Leo Tolstoy)၊ ဗာဂျီးနီးယား၀ုဖ် (Virginia Woolf)၊ ဂျွန်ရပ်စကင်း (John Ruskin) စတဲ့ ကမာ္ဘေကျာ် စာေရးဆရာ၊ ဆရာမြကီးေတွရဲ့ စာေတွ၊ ကဗျာေတွွကုိပဲ ဖတ်ြကေတာ့မှာလား။ အဲဒီစာေရးဆရာြကီးေတွရဲ့ အေြကာင်းေတွကုိပဲ စိတ်၀င်တစား ေလ့လာြကမှာလား။
ကျွန်မတို့ ြမန်မာြပည်မှာ ဟုိးေရှးမဆွကတည်းက ေပါ်ေပါက်ခဲ့ြကတဲ့ဲ့ “ရှင်မဟာရဋ္ဌသာရ”၊ “ရှင်မဟာသီလ၀ံသ”၊ “ရှင်ဥတ္တမေကျာ်”၊ “စေလဦးပုည” စသူတုိ့လို က၀ိအေကျာ်အေမာ်ေတွရဲ့ စာေပေတွက စလို့ “ဆရာြကီးသခင်ကို်ယ်ေတာ်မှုိင်း”ရဲ့ ေဒွးချိုး၊ ေလးချိုးြကီးေတွအပါအ၀င်၊ ေခတ်စမ်းစာေပမှာ အဦးဆုံးလုိ့ ေြပာလို့ရတဲ့ “သိပ္ပံေမာင်၀”ရဲ့ စာေပေတွအြပင် ေနာက်ပုိင်းမှာ ဆက်တုိက်ဆုိသလို ထူးချွန်ေြပာင်ေြမာက်တဲ့ စာေရးဆရာြကီးများြဖစ်တဲ့ “ြမသန်းတင့်”၊ “ဒဂုန်ေရွှမှျား”၊ “ေရွှဥေဒါင်း”၊ “ချစ်ဦးညို”၊ “တက္ကသုိလ်ဘုန်းနုိင်”၊ စာေရးဆရာမေတွထဲက ဆုိရင်လည်း “ဂျာနယ်ေကျာ်မမေလး”၊ “ခင်နှင်းယု”၊ “ခင်ေဆွဦး”၊ “ြကည်ေအး”၊ “ဂျူး” စသည်ြဖင့်ေပါ့ေလ။ ထုိြမန်မာစာေရးဆရာ၊ ဆရာမြကီးေတွရဲ့ စာေပေတွကုိေရာ သူတုိ့ေတွ တပုဒ်ြဖစ်ေစ၊ တစ်အုပ်ြဖစ်ေစေသာ်မှ ြမည်းစမ်းြကည့်ြဖစ်ြကပါ့မလား။ သိပ်ကိုြမန်မာဆန်ြပီး သိပ်ချစ်စရာေကာင်းတဲ့ “ေဇာ်ဂျီ”၊ “မင်းသု၀ဏ်”၊ “တင်မုိး”၊ “နုယဉ်”၊ “ေငွတာရီ”တုိ့ရဲ့ ကဗျာေတွကုိေရာ တစ်ေြကာင်းြဖစ်ေစ၊ တစ်ပုိဒ်ြဖစ်ေစ သူတုိ့ ရွတ်ဆုိြကည့်ြကပါ့မလား။
အဲဒီလို အဲဒီလုိနဲ့ ကျွန်မဟာ အေတွးေတွ နယ်ချဲ့ြပီး ပူပင်ေသာက စုိးရိမ်ဗျာပါဒေတွ ြကီးစွာနဲ့ စဉ်းစားေတွးေတာြပီးသကာလမှာ ဆုံးြဖတ်ချက်တစ်ခုကုိ ချလိုက်ပါတယ်။ “ဟုတ်ြပီ… သူတုိ့ေလးေတွ ြမန်မာြပည်၊ ြမန်မာ့ေြမ၊ ြမန်မာ့ေရ၊ ြမန်မာ့စာေပကို ချစ်ြမတ်နုိးတတ်၊ စိတ်၀င်စားတတ်လာေအာင် ဒီလိုလုပ်ေပးခွင့်ေလးရေနတုန်းမှာ ငါလုပ်ေပးနုိင်သေရွ့ေလး ကုိယ်စွမ်းဉာဏ်စွမ်း ရှိသေလာက် အားထုတ်ြပီး သူတို့ကုိ စည်းရုံးရမယ်” ဆုိြပီး ခါချဉ်ေကာင်မာန်ြကီး ေတာင်ြကီးြဖိုမယ့်ဟန်နဲ့ အားြကိုးမာန်တက်နဲ့ သင်ြကားေရးကုိ စတင်လိုက်တဲ့ကျွန်မဟာ အေပါ်ကေမးခွန်းမျိုးေလာက်နဲ့တင် ေချွးြပန်သွားခဲ့ပါတယ်။ ြမန်မာစာဆုိတာ စိတ်၀င်စားစရာေကာင်းလှသလုိ သင်ယူဖုိ့ခက်ခဲနက်နဲဲတဲ့ စာလုိ့လဲ ခံစားမိလာပါတယ်။ တဆက်တည်းမှာပဲ ကုိယ့်ကုိ ကြကီး၊ ခေခွး ၀ုိင်းေအာင်ေရးတတ်ဖုိ့ သင်ေပးခဲ့တဲ့ ငယ်ငယ်တုန်းကဆရာ၊ ဆရာမေတွကုိလည်း သတိတရ ေကျးဇူးတင်လိုက်မိပါရဲ့။
တကယ်ေတာ့ ကျွန်မဆုိတာက ဒီနိုင်ငံမှာ အလုပ်လုပ်ေနတုန်းအချိန်မှာ ကျွန်မရထားတဲ့ ကုိယ်ပုိင်အချိန်ေလးြဖစ်တဲ့ စေန၊ တနဂင်္ေနွရုံးပိတ်ရက် (၂)ရက်ထဲကေန အချိန်ေလး နဲနဲဖဲ့ြပီး ပရဟိတ အလုပ်ေလး တစ်ခုခု လုပ်ေပးချင်တဲ့ စိတ်ေြကာင့်ရယ်၊ ကေလးေတွကို ချစ်တာ၊ ကေလးေတွကုိ စာသင်ေပးရတာကို ၀ါသနာပါတာက တစ်ေြကာင်းရယ်ေြကာင့်သာ လုပ်အားေပးဆရာမအြဖစ် ၀င်လုပ်ခဲ့တဲ့သူေလ။ ြပီးေတာ့ ကျွန်မတုိ့ေတွတုန်းက ြမန်မာစာကုိလည်း (၁၀)တန်း အထိပဲ သင်ယူခဲ့ရတာ ဆုိေတာ့ ေနာက်ပုိင်းမှာလည်း ြမန်မာစာနဲ့ ပတ်သက်လို့ နှုိက်နှုိက်ချွတ်ချွတ် ထဲထဲ၀င်၀င် နက်နက်နဲနဲ ဆက်မေလ့လာြဖစ်ခဲ့ဘူးပဲ ဆုိပါေတာ့။ အဲဒီမှာပဲ ကေလးေတွကို သင်ပုန်းြကီးဖတ်စာ သင်ေပးဖုိ့ြကိုးစားတဲ့အခါ အဲဒီလိုအခက်အခဲေတွနဲ့ စေတွ့တာပါပဲ။ ကျွန်မြကုံေတွ့ရတာက အေပါ်ကေမးခွန်းတင်ပဲလားဆုိေတာ့ မဟုတ်ေသးဘူး။ ရှိေသးတယ်။
တစ်ခါေပါ့….. “ြကွ” ဆုိတဲ့ စာလုံးကို သင်တဲ့အခါ ကျွန်မက အဲဒီ “ြကွ” ဆုိတဲ့ စကားလုံးက ဘုရား၊ ရဟန်း သံဃာ အစရှိတဲ့သူေတွအတွက် သုံးတဲ့စကားလုံး ြဖစ်ေြကာင်း၊ ဥပမာဆုိရင်……ဘုရားရှင် လာတယ်လို့ မသုံးဘူး…“ြမတ်စွာဘုရား ြကွလာတယ်…” “ဆရာေတာ်ြကီးေတွ၊ ဘုန်းဘုန်းြကီးေတွ ြကွလာတယ်….” အဲဒီလို စာေြကာင်းမျိုးေတွမှာဆုိရင် ဒီ “ြကွ” ကုိ သုံးရတယ် လို့ ရှင်းြပထားမိပါတယ်။ ဒီလုိနဲ့
ေြမွသံလား ေလသံလား။
ေြမွ သတိထားပါ။
ေြမွထိက ေဆးခန်း သွားရမည်။
ဆရာ၀န် ြကွလာြပီ။
ဆုိတဲ့ ဖတ်စာလည်း ေရာက်ေရာ
ကျွန်မတပည့် ကေလးေလးက
“ဆရာမ…ဆရာမ ေြပာေတာ့ ြကွကုိ ဘုရားတုိ့၊ ဘုန်းဘုန်းြကီးတုိ့ အတွက်ပဲ သုံးတာဆုိ…အခု ဘာလို့ ဆရာ၀န်ကုိ ြကွလာြပီလို့ သုံးတာလဲ…” တဲ့ေလ။ ကျွန်မ ငယ်ငယ်တုန်းက သူတုိ့လို စဉ်းစားမိရဲ့လားလို့ ေတွးြကည့်မိတယ်။ ဆရာမက ဒါဆုိ ဒါပဲလို့ မှတ်လုိက်တာ များသလားလို့ေလ။
သူတုိ့ေလးေတွရဲ့ ြကံြကံဖန်ဖန်စဉ်းစားတတ်တဲ့ ဉာဏ်ရည်ေလးေတွကုိေတာ့ ကျွန်မ မချီးကျူးပဲ မေနနုိင်ပါဘူး။ တစ်ခါကဆုိရင်လည်း
မိဘဆရာ ရုိေသပါ။
ရုိးရုိးသားသား ေနပါ။
သာသာယာယာ စကားဆုိပါ။
အဘုိးအုိုကုိ ကန်ေတာ့ပါ။
ဆုိတဲ့ ဖတ်စာမှာ
“ဆရာမ…. ကန်ေတာ့ ဆုိတဲ့ စကားလုံးမှာ ေတာ့ဆုိတာပါလို့ ေတာ်ေသးတယ်ေနာ်…. တကယ်လို့ ေတာ့ဆိုတဲ့ စကားလုံးသာ မပါရင် အဘုိးအုိုကုိ ကန်ပါ လုိ့ ြဖစ်သွားမှာေပါ့ေနာ်….” တဲ့။
အဲဒီလို ေပါက်ေပါက်ရှာရှာေလးေတွကလည်း ေတွးတတ်ေသးတာပါ။ တစ်ေန့ တစ်ေန့ ဆရာမေတွခမျာမှာလည်း သင်ခန်းစာေတွထဲက အေြကာင်းအရာေတွကို သူတုိ့မျက်စိထဲမှာ ပုံေပါ်လာေအာင် သူတို့နားလည်ေအာင် ဥပမာ၊ ဥပေမယျေတွနဲ့ ရှင်းရတာလည်း လွယ်ေတာ့မလွယ်လှပါဘူး။ သူတုိ့စိတ်၀င်စားေအာင် ေြပာပုံဆုိပုံ ဟန်ပန်မူရာကလည်း လုိေသးတယ်ထင်ပ။ ကျွန်မဆုိရင် ဘယ်ေလာက်အထိ အေြပာအေဟာ စည်းရုံအားေကာင်းသလဲဆုိတာ နမူနာ တစ်ခု ေြပာြပရရင်
မုိးလရာသီ
အဘုိးအုိတုိ့လယ်တဲ
တဲကေလး မုိးယုိ ေနသလား။
ကူညီ၍ မုိးေပးပါ။
ဆုိတဲ့ ဖတ်စာကို သင်ေတာ့ “ဆရာမ မုိးယုိတယ်ဆုိတာ ဘာလဲ” တဲ့။ ကျွန်မကလည်း ဒီလိုစိတ်၀င်တစားေမးလာတဲ့အခါ အေြဖကုိ ေပးဖုိ့ အားကျိုးမာန်တက်နဲ့ေပါ့
“သမီးေလးေရ မုိးယုိတယ်ဆုိတာ တဲေပါ်က မုိးထားတဲ့အမုိးက မလုံပဲ ေပါက်ြပဲေနတဲ့ အတွက် မုိးေရေတွက အဲဒီအေပါက်အြပဲေတွကတဆင့် ယိုကျတာကုိ ေခါ်တာေလ။ ဘာလို့ အမုိးေတွက ေပါက်ြပဲရတာလဲဆုိေတာ့ ဒီတဲေလးရဲ့ အမုိးက ကွန်ကရစ်ေတွနဲ့ ေဆာက်လုပ််ထားတာမျိုး မဟုတ်ဘူးေလ။ ယာထဲမှာ ခဏေနဖုိ့အတွက် သက်ကယ်ပျစ်ေတွနဲ့မုိးထားတာ။ သက်ကယ်ဆုိတာက ဘယ်ကရတာ…ဘယ်လို ပုံစံရှိတာ.....” စသည်ြဖင့်ေပါ့ေလ… ဟန်အြပည့် မာန်အြပည့်နဲ့ ရှင်းြပလိုက်တာေပါ့။
ကေလးကလည်း ကျွန်မကုိ ြပူးြပူးေလးနဲ့ ြငိမ်ြပီး စုိက်ြကည့်ေနတာဆုိေတာ ကျွန်မကလည်း ငါေတာ့ ဟန်ကျြပီေပါ့ ကေလးက ငါေြပာတာကို စိ်တ်၀င်တစားနားေထာင်ေနရှာသား ဆုိြပီး ပီတိေတွြဖစ်မယ်ြကံရုံ ရှိေသး ကျွန်မ စကားမဆုံးခင်မှာပဲ ကေလးက ေြပာချလိုက်တာက “ဆရာမ ဆရာမ ြပီးခဲ့တဲ့ တစ်ပတ်ကေလ သမီးေမေမ i-phone ၀ယ်လိုက်တယ် သိလား…” တဲ့ေလ။ “ေဩာ်….ေအးေအး….” ကျွန်မမှာ ေရှ့ဆက်ြပီးေတာ့ပဲ ရှင်းြပရေတာ့မလို ရပ်လိုက်ရေတာ့မလိုနဲ့ေလ။
ဒီလိုနဲ့ တစတစဆုိသလို ကျွန်မရဲ့ ေတာင်ြကီးြဖိုမယ့် မာန်ေတွလည်း တြဖည်းြဖည်း တြဖည်းြဖည်းနဲ့ ေလျာ့ကျကုန်ရြပီး ကဲပါေလ…. ဘာမှမတတ်တာ၊ မသိတာထက်စာရင် ကြကီးကေန အအထိပဲ တတ်ဦးေတာ့၊ ဘယ်လိုအခက်အခဲေတွပဲ ြကုံေတွရေစဦး အနဲဆုံး သင်ပုန်းြကီးဖတ်စာေလာက်ကုိပဲ သူတုိ့ေလးေတွ ေကျေကျညက်ညက် ဖတ်တတ်ေအာင် သင်ေပးနုိင်ြပီဆုိရင်ကုိပဲဲ ေတာ်လှပါြပီေလ ဆုိြပီး ကျွန်မရဲ့ ရှိသမှျမာန်ေတွကုိ ေလှျာ့ချလိုက်ရပါေလေတာ့တယ်။
မူရင်း
=--=
ြမန်မာစာ ြမန်မာစကား
http://myanmarsar.zaung.net
